در ارتباط های گی، در قالب گوش دادن و سخن گفتن ارتباط با مخاطب را می توان انجام داد. پیامی که در ارتباطات می فرستیم یا دریافت می کنیم، روابط را تحت تاثیر ذهنیت و خواسته های درونی ما شکل می دهد. مهارت در برقراری روابط بین فردی می تواند به حل مشکلات افراد در خانه، محل کار و مدرسه منجر شود. در روابط بین فردی، هماهنگی بین گفتار و رفتارهای بدن، از جمله لحن و حالات چهره، حفظ حرمت و حریم شخصی، تلاش برای احساس تجربیات فرد با درک و همدلی، استفاده از پیامهای مؤثر و کوتاه در گفتار، باعث بهبود روابط مؤثر و کارآمد میشود.
وقتی بتوانیم آگاهی خود را نسبت به وجود و احساسات خود افزایش دهیم، پذیرش خود و سپس اعتماد به نفس و آرامش خود را افزایش میدهیم و به دنبال خودآگاهی عمیق و تمایل به پذیرش آن چیزی که هستیم، اصالت ما رشد میکند و رفتارهای نامتناسب و نامنسجم درونی و بیرونی در روابطمان کاهش مییابد، و در ابتدا با افراد صادقانه ارتباط برقرار میکنیم. روابط بین فردی.
نگرش مثبت نسبت به دیگران، پذیرش افراد در موقعیتهای مختلف و حفظ حرمت افراد که به دنبال شناخت ما از ویژگیهای شخصیتی خودمان است که ماهیتی پویا و متغیر دارند، شامل احترام بیقید و شرط است. پذیرش نباید با تایید اشتباه گرفته شود، اما احترام به فردیت هر فرد و احترام گذاشتن به همه افرادی که در جامعه به صورت روزانه با ما در تعامل هستند، رابطه مفیدتر و موثرتری ایجاد می کند. درک چنین احترامی برای افراد به ما یادآوری می کند که همه ما دارای ویژگی های شخصیتی هستیم که در نظر دیگران نسبت به تجربیات آنها خوب و بد تلقی می شود، بنابراین یک اشتباه فقط یک رفتار از یک فرد را در مجموعه ویژگی های شخصیتی نشان می دهد و همه جنبه های وجودی یک فرد را منفی نمی کند. بر این اساس نباید در برخورد با افراد حتی مجرمان جدی رفتار غیر انسانی داشته باشیم. بنابراین، هرچه انسانیت در روابط ما ارزش بیشتری قائل شود، گفتگو و ارتباط سازندهتر در حل و فصل اختلافات خواهد بود.
توانایی درک دیگران به تفاوت های فردی بستگی دارد. قضاوت در مورد دیدگاه ها، افکار و احساسات طرف مقابل، بیگانگی را در روابط افزایش می دهد و روابط را از بین می برد. هنگامی که ما بر اساس چارچوب های ارزشی خود ارتباط برقرار می کنیم، ارتباطات ما عمق و وسعت کمتری پیدا می کند. در واقع همدلی با موقعیت افراد نیازمند تواضع خاصی است که تلاشی با حساسیت و دقت برای درک موقعیت فرد است که باعث افزایش تفاهم بین افراد و جلوگیری از فروپاشی رابطه می شود. زمانی که یاد بگیریم افکار و احساسات خود را قضاوت نکنیم و سرزنش نکنیم، به مرور زمان از قضاوت دیگران در ارتباطات بین فردی خودداری می کنیم و به عنوان یک فرد واقعی، پذیرنده و همدل و یک فرد قابل اعتماد شناخته می شویم.
صحبت کردن بدون هیچ کلمه مرتبط و موثر در ارتباط می تواند پیام اصلی در روابط را مختل کند. گاهی صریح نبودن مطالب و بیان خواسته ها، سخنرانی را طولانی و مبهم می کند. بنابراین، فرد را از هدف گفتگو دور می کند و ارتباط موثر را به تعویق می اندازد و درک ما از ارتباط را متفاوت می کند.
در ایجاد عوامل موثر و کارآمد در روابط، موانعی وجود دارد که ما را در برقراری ارتباط مشکل می کند و با شناخت آنها می توان مهارت های ارتباطی را بهبود بخشید. یکی از آن موانع، احساسات شدید است. وقتی عصبانی یا غمگین هستیم
توانایی درک و شناخت دیگران مختل شده و امکان یافتن راه حل منطقی و سازنده وجود ندارد. احساسات برانگیخته مانند اضطراب باعث ناتوانی در انتخاب کلمات برای انتقال پیام مناسب می شود و در برقراری ارتباط با مشکل مواجه می شود. یکی از موانع، نداشتن شجاعت درک دیگران است. وقتی بدون قضاوت دیگران به دیدگاه های طرف مقابل در مورد دنیا و زندگی گوش می دهید، باید احتمال یا خطر تغییر را در خود بپذیرید. زمانی که سعی می کنید مشکلی را در مسیر طرف مقابل ببینید، امکان تغییر نگرش وجود دارد. بنابراین، وقتی از افکار و احساسات خود آگاه باشیم و بر اساس باورهای ارزشی خود با دیگران ارتباط برقرار کنیم، روابط کارآمدتری را تجربه خواهیم کرد.
یادگیری روشهای موثر گفتگو و ارتباط بین افراد مختلف از اهمیت ویژهای برخوردار است، زمانی که تنظیم هیجانی، حل خلاقانه مسئله و مهارتهای ارتباطی را بدانیم، در جهت رشد و رفاه خود گام برداریم. یادگیری نحوه برقراری ارتباط سازنده با خود یکی از ابعاد مهم مهارت های ارتباطی است.
